مرور گذرا بر فصل­ها و اصول مختلف قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران نشان می­دهد كه سازمان صداوسیما هم­ارز قوایسه­گانه مجریه، مقننه و قضاییه، یك فصل و اصل قانون اساسی (اصل 175) را به خود اختصاص داده است و این جدا از مقدمه و برخی دیگر از اصول قانون اساسی است كه نامی از این «رسانه ملی» كه به تعبیر رهبران انقلاب باید «دانشگاه عمومی» و «عمده­ترین مركز هدایت فكری جامعه» باشد؛ به میان آمده است.

این جایگاه حقوقی والا كه با توجه به انتصاب رییس سازمان از سوی مقام رهبری، آن را به رسانه حكومت و نه دولت تبدیل كرده و تنها به قوای سه­گانه حق نظارت و نه سیاستگذاری_ كه بنا به تفسیر شورای نگهبان قانون اساسی از اختیارات اختصاصی مقام رهبری است_ داده است؛ بیش از یك دهه_ و به­ویژه از سال 1384 تا كنون_ است كه در صحنه عمل خدشه­دار شده و گاه شأن «رسانه ملی» را به روابط عمومی قوای سه­گانه و به­ویژه دولت­ها_ قوه مجریه_ تقلیل داده است.

نبود مدیریت مناسب بر منابع مالی و انسانی سازمان كه اتلاف منابع و نبود حرفه­ای­گری رسانه­ای حاصل آن است؛ به دولت­ها در استفاده از اهرم بودجه و زیر سؤال بردن فعالیت­های سازمان_ به­ویژه در حوزه پیام و محتوا_ دست برتر داده و در نهایت، صداوسیما را محكوم و دولت را حاكم ساخته است و این «رسانه ملی» را به جای اینكه «میانجی» حكومت و به­ویژه دولت و ملت باشد؛ به مجیزگوی دولت در برابر ملت تبدیل كرده و نقش سپر بلای دولت­ها را به آن داده است.

پس شگفت­آور نیست اگر توجه و اعتماد مخاطب كاهش یابد و خدشه­دار شود و به بهای از دست رفتن «استقلال»، آن هم به ثمن بخس حمایت­های مالی قطره­چكانی دولت، «رسانه ملی» به «بوق مفلوك»_ به تعبیر شهید سیدمرتضی آوینی_ و بازیگر دست چندم صحنه رقابت­های رسانه­ای تبدیل شود و تنها به عنوان یك سازمان اداری و نه رسانه­ای به حیات گلخانه­ای خود ادامه دهد كه البته انگشت اتهام را نه به سمت بیرون كه باید به سمت درون سازمان گرفت و این بیت شعر نغز ناصرخسرو قبادیانی را زمزمه كرد كه

بسوزند چوب درختان بی‌بر

سزا خود همین است مر بی‌بری را

اما چه باید كرد؟ «من» با وجود ناامیدی از اینكه در حال حاضر بتوان كاری كرد؛ معتقدم اگر هم بتوان راهی برای خروج از این وضعیت بغرنج پیدا كرد؛ آن راه همانا بازگشت از راه رفته، جراحی فوری و عمیق ساختارهای هزینه­زا و ناكارآمد سازمانی، تعهد حقیقی به آرمان­های انقلاب 57 و هنجارهای موردتأكید رهبران انقلاب_ امام خمینی (ره) و آیت­الله خامنه­ای_ و نیز مسئولیت اجتماعی در برابر مخاطب انتخابگر و جست­وجوگر امروز است؛ راه سخت و دشوار اما با حاصل شیرین كه البته مدیران و برنامه­سازان خاص خود را برای رهروی در این مسیر طلب می­كند. آن وقت است كه می­توان «بوی بهار» را از این سازمان استشمام كرد و خدای را شكر كرد كه خزان برگ­ریز و زمهریر زمستان را پشت سر گذاشته است و به زندگی سلام دوباره می­دهد.